Weer thuis!
Alweer ruim twee dagen terug in Heemskerk. Ben nu druk bezig om bij te komen van de reis en het normale alledaagse ritme weer een beetje op te pakken.
Eergisteren was een drukke en lange dag die toch draaglijk werd gemaakt door de luxe waarin wij konden reizen. De vermoeidheid verdween even helemaal toen we we herenigd werden met alle familie die ons op stond te wachten. Geweldig moment was dat!
Terugkijkend op de afgelopen 3 weken moet ik zeggen dat het allemaal heel indrukwekkend is geweest: uiteraard het van zo dichtbij meemaken van een heel ingrijpend gebeuren bij mijn broer, de andere patienten en begeleiders, het Chinese personeel en het land zelf. Iedere dag ontelbare indrukken opgedaan.
Het uiteindelijke resultaat zal hopelijk over een paar maanden duidelijk zijn. Op dit moment overheerst het positieve gevoel dat Ron de ingreep goed heeft doorstaan en dat zijn situatie niet is verslechterd.
Ik wil het laatste hoofdstuk van dit weblog besluiten met mijn dank uit te spreken dat ik de mogelijkheid heb gekregen om dit mee te mogen maken. Ook een woord van dank aan iedereen die op welke manier dan ook heeft laten blijken mee te leven en ons een hart onder de riem heeft willen steken.
Laatste dag Beijing
Kort stukje vandaag omdat ik druk ben met inpakken.Ron had vandaag de afsluitende onderzoeken en 's middags een exit gesprek. Deze keer was Colinda bij alle onderzoeken aanwezig en had ik de kans om met Marco nog wat van Beijing te zien. Als hoogtepunt hebben we nog de gedeeltelijke ontruiming van de verboden stad meegemaakt. Er was blijkbaar een of andere hoge ome op bezoek. Een waar spektakel met heel veel zenuwachtige chinezen...........
Vanavond en morgen nog de laatste inpakwerkzaamheden en dan nog afscheid nemen............Morgenochtend om 9.00 uur stappen we in de taxi richting vliegveld.Dat wordt nog even een lange dag!
The Great Wall revisited
Vandaag dan eindelijk in Yaxiu geweest. Dit is een overdekt winkelcentrum van zo'n 5 verdiepingen. We hadden hier al veel over gehoord. Het kopen en verkopen is hier tot een kunst verheven. Bij elke aankoop moet onderhandeld worden. Nou ben ik daar thuis al niet zo goed in, maar hier is het helemaal een uitdaging. Maar we hadden van diverse kanten tips gekregen hoe we dat moesten aanpakken. Na een wat onwennig begin kregen we later de smaak aardig te pakken en we hebben een aantal leuke aankopen gedaan. Terugdenkend bleven bij alle aankopen na afloop de verkopers nog lachen, dus ik vraag me af wie de beste dag heeft gehad......................Gisteravond op tijd binnen en daarom mocht ik waarschijnlijk vandaag blijven liggen. Om 10 over 8 werd ik toch wat onrustig, omdat ik nog steeds niemand hoorde. Maar goed: toch lekker uitgeslapen..............Vandaag weer naar de "Great Wall"; nu met z'n 3en. We gaan nu ook met gids, Mary Yin, en naar een andere plek. Iets verder weg, maar veel rustiger. Volgens Mary is Badaling, waar ik de 1e keer was, een kermis. Mutianyu ligt wat afgelegen en dus kunnen we nu ook foto's maken van de muur zonder 200.000 chinezen, 10 russen en 2 amerikanen die door het beeld lopen. Als het goed is komt vanavond Marco, een goede vriend van mij, aan in Beijing. Hij heeft 3 weken in Tianjin, een havenstad op 2 uur van Beijing, gezeten voor zijn werk. Met wat geluk kunnen we met z'n 4en dinsdag terugvliegen!
Naar huis................
Om te beginnen: de vrede met de hoteldames lijkt weer getekend!
Na ons bezoek aan de Verboden Stad, Tian'anmen plein en het vergeefse bezoek aan de luchtvaartmaatschappij was het voor Ron weer een rustdag. Colinda en ik zouden vandaag opnieuw een poging gaan wagen om plekken te veroveren voor onze terugreis.
Het reizen per taxi gaat ons met de dag beter af; we gebruiken nu een kaart waarop we aanwijzen waar we heen willen of we laten 1 van de nurses het adres in het chinees opschrijven. Overigens is het maar de vraag of de chauffeur dat kan lezen, de Chinese taal bevat zoveel karakters dat het onmogelijk blijkt te zijn om ze allemaal te kennen. Ook is Beijing zo groot en zitten wij zo ver van het centrum, dat er een stevig beroep wordt gedaan op de parate stratenkennis van deze dames en heren.
Deze keer troffen we het met een chauffeur die zelfs harder reed dan 80 km! en in 1x op de plaats van bestemming aankwam. Hulde.
We troffen bij de balie van China Southern Airlines iemand die redelijk Engels sprak. Na wat heen en weer gepraat en vooral na gebruik van de creditcard (AU!) is het uiteindelijk toch gelukt: We komen a.s. dinsdag terug! Iedereen blij.
Verder nog wat geshopt. Dingen gekocht die we niet nodig hebben en DVD's voor heel weinig (0,75 euro) met meestal een kwaliteit die overeenkomt met de prijs...............
Inmiddels gaat het ziekenhuiseten een beetje tegenstaan, dus hebben we onderweg de Kentucky Fried Chicken aangedaan. Niets Chinees aan maar wel lekker!
Ondertussen, terwijl wij blij zitten te zijn over ons aanstaande vertrek, gaat het dagelijkse leven in West Hill Hospital gewoon door. Bijna iedere dag zijn er wel dezelfde operaties als die Ron heeft ondergaan. Veel mensen, uit veel verschillende landen met evenzoveel verhalen. Interessante, schrijnende, vrolijke. Wat een bijzondere weken om mee te maken.........
Wraak?
De hoteldames waren het zat! Na gistermorgen weer voor een dichte deur te staan, hebben ze besloten om mijn bed niet op te maken en ook de gebruikte handdoeken niet te vervangen.............
OK, got the message. Eerstvolgende keer voor sluitingstijd binnen en vroeg slapen! Solly...........
Aangezien Ron en Colinda het wat rustig aan wilden doen na ons uitstapje van eergisteren, besloot ik er in m'n eentje vandoor te gaan. De keuze viel op het "China Aviation Museum", net boven Beijing.
De taxirit was zoals altijd weer een enerverend gebeuren. Het verkeer in Beijing: daar zou ik een heel weblog mee kunnen vullen. Maar goed, ik kwam wel op de goede plek terecht. Aangezien niet iedere bezoeker van dit weblog even vliegtuiggek is als ik, wil ik volstaan met de mededeling dat het een prachtig museum is. Veel bijzondere dingen op een schitterende lokatie. Aan de voet van een berg.
Bij terugkomst waren Ron en Colinda ook op stap; even boodschappen doen in de plaatselijke super.
's Morgens hadden we van de behandelende artsen te horen gekregen (na wat aandringen) dat de behandelingen bijna ten einde waren en dat we in principe volgende week dinsdag zouden mogen vertrekken. Dat was goed nieuws, dat al snel werd gevolgd door teleurstelling: Alle vluchten tot 8 september (de oorspronkelijke retourdatum) zitten vol!
Deze ochtend gaan we wat telefoontjes plegen om te kijken wat de opties zijn: wachten tot er plekken vrijvallen, upgraden of een hotel in en wachten.................
Vroeg!
Uitslapen is hier onmogelijk! Om 5 over 8 wordt er al weer op de deur gebonkt en met de sleutel gerommeld onder het uitroepen van: "I want to clean your room!" Vorige keer dat ik wilde blijven liggen was dat nog om half 9. Of zou dat wraak zijn voor het feit dat ik elke avond te laat in het hotel ben? Iedere avond moet ik aanbellen omdat er een fietsslot om de deur zit. Meestal wordt er dan wel vriendelijk open gedaan, maar ook regelmatig is er geen reactie en moet ik terug naar de "nurses station" om iemand te laten bellen. De dames nachtportier van het hotel lijken in een soort ploegendienst te werken en er is er 1 die iedere keer slaapt als ik naar binnen wil. Zij komt dan met kleine oogjes (ok: nog kleiner) en in nachtgewaad de deur open doen. Maar ik heb het idee dat ze al een beetje aan me beginnen te wennen;-)Vandaag hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk de behandelingen in de ochtend te proppen zodat we vanmiddag op stap kunnen. Vandaag staat namelijk "The Summer Palace" op het programma.Dat proppen nemen ze trouwens wel erg letterlijk: op het moment dat ik dit schrijf zijn net de naalden geprikt, loopt de arts visite en komt de logopediste binnen. Bovendien is de schoonmaakster ook nog bezig, komt de bewaker binnen met wat lijkt op een electricien die een lamp komt vervangen en verwacht ik ieder moment een horde verpleegsters die hun ronde lopen...............
Eruit!
Na een zeer tamme zondag (niets, maar dan ook niets gebeurd), was het begin van de werkweek gelukkig iets turbulenter. Het was weer een komen en gaan van verpleegsters ("all is nolmal"), voedingsassistentes ("menu for tomorrow?"), schoonmaaksters (in 3en) en artsen. Die laatste kwam vertellen dat vandaag de hechtingen er uit mochten. Dat was mooi, want dat zou betekenen dat ook het huisarrest verleden tijd zou zijn. Ron voelt zich weer wat beter en zou graag ook eens buiten de tuin gaan kijken. Later zou blijken dat iedere arts hier zijn eigen beleid voert en dat het af en toe wat overredingskracht kost om je zin te krijgen. Bovendien wordt er verwacht dat je een papier ondertekent dat je op eigen risico het pand verlaat. Maar dat lijkt me logisch; dat is in Nederland niet veel anders. Een gedetailleerd verslag van onze belevenissen is te vinden op http://www.ronvos.nl
We hebben het vandaag niet al te lang gemaakt. Ten eerste konden we pas laat weg in verband met alle behandelingen en ten tweede houdt Ron het nog niet al te lang uit. Het was wel hier ons eerste gezamelijke uitje!
Zaterdag 20 augustus
Het is weer weekend en dus breken er weer een paar rustige dagen aan in het West Hill Hospital.
Aangezien Ron zijn bewegingsvrijheid beperkt blijft tot de, overigens zeer fraaie en grote tuin, besluit ik er eens in mijn eentje op uit te gaan. Ik ga met Matt, een Amerikaanse begeleider die inmiddels is afgelost door de broer van de patient, en dr. Nan (ja, weer…..) naar de “Great Wall”.
We besluiten om een van de taxi’s voor het ziekenhuis te gebruiken en dat betekent dus onderhandelen over de prijs (zie eerdere verslagen). We besluiten het hard te spelen en al snel blijkt dat we dat dus niet kunnen…….. We worden het eens op 500 Yuan (ong. 45 euro), wat ook de vraagprijs was. Voor dat geld blijft de chauffeur overal op ons wachten (deze keer echt!), betaalt hij de tol en de parking. Kortom: een privé chauffeur voor de hele dag voor weinig. Voor dat geld kom je in Nederland misschien net van Heemskerk naar Beverwijk.
De chauffeur blijkt een aardige vent te zijn die honderduit praat…..in het Chinees. Nu blijkt het voordeel van het gezelschap van onze Chinese vriendin. Met haar toch nog wel zeer beperkte Engelse woordenschat kan ze het een en ander vertalen.
De taxi zelf is een Chinese Daihatsu Charade met beperkte been- en hoofdruimte, maar met airco.
Onderweg is het genieten geblazen van de scenery. We rijden langs de buitenrand van Beijing, passeren het zomerpaleis (het voormalige buitenverblijf van de Chinese keizers) en hebben steeds op de achtergrond de bergen zichtbaar. Ondertussen pakken we nog een file mee.
Na Beijing komen we steeds meer in de bergen te rijden, passeren we de Transsiberië-express en slalommen we ons een weg naar boven.
Vlak bij Badaling, het meest toeristische maar ook meest spectaculaire deel van de muur naar het schijnt, komen we op een weg met 2 rijbanen waar 3 of soms 4 rijen auto’s zich een plaats toe-eigenen.
Nu wat gewring kunnen we parkeren. Het is wel heel toeristisch met kraampjes overal waar je kijkt. Je wordt continu toegeroepen om maar wat te kopen. De chauffeur loopt nog even met ons mee om de ingang te wijzen, waarna hij verdwijnt. Wij kopen een kaartje en zetten onze eerste schreden op de muur. Er zullen nog heel wat traptreden volgen vandaag…………
Wat een machtig gezicht! Onvoorstelbaar dat dit bouwwerk zich uitstrekt over een lengte van meer dan 6000 km. Ook de hoogteverschillen zijn enorm; bovendien is het vandaag een zonnige dag met temperaturen rond de 30 gr. Dat is dus zweten geblazen. Regelmatig stoppen we om foto’s te maken en van het uitzicht te genieten;-)
Het is wel erg druk, maar dat is het risico als je op een zaterdag gaat. Uiteindelijk bereiken we het hoogste punt van dit, prachtig gerestaureerde deel van de muur. We besluiten de terugreis met de “cable car” te doen.
Terug op de begane grond staat onze chauffeur al op ons te wachten en gaan we terug naar de stad. Daar besluiten we wat te gaan eten en we worden netjes bij een Mac gedropt. Daarna terug naar het ziekenhuis voor een verfrissende douche. Ron en Colinda zijn dan nog aan het wandelen in de tuin.
’s Avonds is het rustig. Er zijn inmiddels wat bekenden naar huis vertrokken en wat nieuwe mensen aangekomen. Nog niet zoveel contact mee gehad, dus we hebben bier over.
Uiteindelijk nog wel tot laat zitten kletsen met Tony, een Griekse begeleider en Tanay, een Turkse SMA patiente, die er allebei een klein beetje doorheen zaten.
