Weer thuis!
Alweer ruim twee dagen terug in Heemskerk. Ben nu druk bezig om bij te komen van de reis en het normale alledaagse ritme weer een beetje op te pakken.
Eergisteren was een drukke en lange dag die toch draaglijk werd gemaakt door de luxe waarin wij konden reizen. De vermoeidheid verdween even helemaal toen we we herenigd werden met alle familie die ons op stond te wachten. Geweldig moment was dat!
Terugkijkend op de afgelopen 3 weken moet ik zeggen dat het allemaal heel indrukwekkend is geweest: uiteraard het van zo dichtbij meemaken van een heel ingrijpend gebeuren bij mijn broer, de andere patienten en begeleiders, het Chinese personeel en het land zelf. Iedere dag ontelbare indrukken opgedaan.
Het uiteindelijke resultaat zal hopelijk over een paar maanden duidelijk zijn. Op dit moment overheerst het positieve gevoel dat Ron de ingreep goed heeft doorstaan en dat zijn situatie niet is verslechterd.
Ik wil het laatste hoofdstuk van dit weblog besluiten met mijn dank uit te spreken dat ik de mogelijkheid heb gekregen om dit mee te mogen maken. Ook een woord van dank aan iedereen die op welke manier dan ook heeft laten blijken mee te leven en ons een hart onder de riem heeft willen steken.
Laatste dag Beijing
Kort stukje vandaag omdat ik druk ben met inpakken.Ron had vandaag de afsluitende onderzoeken en 's middags een exit gesprek. Deze keer was Colinda bij alle onderzoeken aanwezig en had ik de kans om met Marco nog wat van Beijing te zien. Als hoogtepunt hebben we nog de gedeeltelijke ontruiming van de verboden stad meegemaakt. Er was blijkbaar een of andere hoge ome op bezoek. Een waar spektakel met heel veel zenuwachtige chinezen...........
Vanavond en morgen nog de laatste inpakwerkzaamheden en dan nog afscheid nemen............Morgenochtend om 9.00 uur stappen we in de taxi richting vliegveld.Dat wordt nog even een lange dag!
The Great Wall revisited
Vandaag dan eindelijk in Yaxiu geweest. Dit is een overdekt winkelcentrum van zo'n 5 verdiepingen. We hadden hier al veel over gehoord. Het kopen en verkopen is hier tot een kunst verheven. Bij elke aankoop moet onderhandeld worden. Nou ben ik daar thuis al niet zo goed in, maar hier is het helemaal een uitdaging. Maar we hadden van diverse kanten tips gekregen hoe we dat moesten aanpakken. Na een wat onwennig begin kregen we later de smaak aardig te pakken en we hebben een aantal leuke aankopen gedaan. Terugdenkend bleven bij alle aankopen na afloop de verkopers nog lachen, dus ik vraag me af wie de beste dag heeft gehad......................Gisteravond op tijd binnen en daarom mocht ik waarschijnlijk vandaag blijven liggen. Om 10 over 8 werd ik toch wat onrustig, omdat ik nog steeds niemand hoorde. Maar goed: toch lekker uitgeslapen..............Vandaag weer naar de "Great Wall"; nu met z'n 3en. We gaan nu ook met gids, Mary Yin, en naar een andere plek. Iets verder weg, maar veel rustiger. Volgens Mary is Badaling, waar ik de 1e keer was, een kermis. Mutianyu ligt wat afgelegen en dus kunnen we nu ook foto's maken van de muur zonder 200.000 chinezen, 10 russen en 2 amerikanen die door het beeld lopen. Als het goed is komt vanavond Marco, een goede vriend van mij, aan in Beijing. Hij heeft 3 weken in Tianjin, een havenstad op 2 uur van Beijing, gezeten voor zijn werk. Met wat geluk kunnen we met z'n 4en dinsdag terugvliegen!
Naar huis................
Om te beginnen: de vrede met de hoteldames lijkt weer getekend!
Na ons bezoek aan de Verboden Stad, Tian'anmen plein en het vergeefse bezoek aan de luchtvaartmaatschappij was het voor Ron weer een rustdag. Colinda en ik zouden vandaag opnieuw een poging gaan wagen om plekken te veroveren voor onze terugreis.
Het reizen per taxi gaat ons met de dag beter af; we gebruiken nu een kaart waarop we aanwijzen waar we heen willen of we laten 1 van de nurses het adres in het chinees opschrijven. Overigens is het maar de vraag of de chauffeur dat kan lezen, de Chinese taal bevat zoveel karakters dat het onmogelijk blijkt te zijn om ze allemaal te kennen. Ook is Beijing zo groot en zitten wij zo ver van het centrum, dat er een stevig beroep wordt gedaan op de parate stratenkennis van deze dames en heren.
Deze keer troffen we het met een chauffeur die zelfs harder reed dan 80 km! en in 1x op de plaats van bestemming aankwam. Hulde.
We troffen bij de balie van China Southern Airlines iemand die redelijk Engels sprak. Na wat heen en weer gepraat en vooral na gebruik van de creditcard (AU!) is het uiteindelijk toch gelukt: We komen a.s. dinsdag terug! Iedereen blij.
Verder nog wat geshopt. Dingen gekocht die we niet nodig hebben en DVD's voor heel weinig (0,75 euro) met meestal een kwaliteit die overeenkomt met de prijs...............
Inmiddels gaat het ziekenhuiseten een beetje tegenstaan, dus hebben we onderweg de Kentucky Fried Chicken aangedaan. Niets Chinees aan maar wel lekker!
Ondertussen, terwijl wij blij zitten te zijn over ons aanstaande vertrek, gaat het dagelijkse leven in West Hill Hospital gewoon door. Bijna iedere dag zijn er wel dezelfde operaties als die Ron heeft ondergaan. Veel mensen, uit veel verschillende landen met evenzoveel verhalen. Interessante, schrijnende, vrolijke. Wat een bijzondere weken om mee te maken.........
Wraak?
De hoteldames waren het zat! Na gistermorgen weer voor een dichte deur te staan, hebben ze besloten om mijn bed niet op te maken en ook de gebruikte handdoeken niet te vervangen.............
OK, got the message. Eerstvolgende keer voor sluitingstijd binnen en vroeg slapen! Solly...........
Aangezien Ron en Colinda het wat rustig aan wilden doen na ons uitstapje van eergisteren, besloot ik er in m'n eentje vandoor te gaan. De keuze viel op het "China Aviation Museum", net boven Beijing.
De taxirit was zoals altijd weer een enerverend gebeuren. Het verkeer in Beijing: daar zou ik een heel weblog mee kunnen vullen. Maar goed, ik kwam wel op de goede plek terecht. Aangezien niet iedere bezoeker van dit weblog even vliegtuiggek is als ik, wil ik volstaan met de mededeling dat het een prachtig museum is. Veel bijzondere dingen op een schitterende lokatie. Aan de voet van een berg.
Bij terugkomst waren Ron en Colinda ook op stap; even boodschappen doen in de plaatselijke super.
's Morgens hadden we van de behandelende artsen te horen gekregen (na wat aandringen) dat de behandelingen bijna ten einde waren en dat we in principe volgende week dinsdag zouden mogen vertrekken. Dat was goed nieuws, dat al snel werd gevolgd door teleurstelling: Alle vluchten tot 8 september (de oorspronkelijke retourdatum) zitten vol!
Deze ochtend gaan we wat telefoontjes plegen om te kijken wat de opties zijn: wachten tot er plekken vrijvallen, upgraden of een hotel in en wachten.................
Vroeg!
Uitslapen is hier onmogelijk! Om 5 over 8 wordt er al weer op de deur gebonkt en met de sleutel gerommeld onder het uitroepen van: "I want to clean your room!" Vorige keer dat ik wilde blijven liggen was dat nog om half 9. Of zou dat wraak zijn voor het feit dat ik elke avond te laat in het hotel ben? Iedere avond moet ik aanbellen omdat er een fietsslot om de deur zit. Meestal wordt er dan wel vriendelijk open gedaan, maar ook regelmatig is er geen reactie en moet ik terug naar de "nurses station" om iemand te laten bellen. De dames nachtportier van het hotel lijken in een soort ploegendienst te werken en er is er 1 die iedere keer slaapt als ik naar binnen wil. Zij komt dan met kleine oogjes (ok: nog kleiner) en in nachtgewaad de deur open doen. Maar ik heb het idee dat ze al een beetje aan me beginnen te wennen;-)Vandaag hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk de behandelingen in de ochtend te proppen zodat we vanmiddag op stap kunnen. Vandaag staat namelijk "The Summer Palace" op het programma.Dat proppen nemen ze trouwens wel erg letterlijk: op het moment dat ik dit schrijf zijn net de naalden geprikt, loopt de arts visite en komt de logopediste binnen. Bovendien is de schoonmaakster ook nog bezig, komt de bewaker binnen met wat lijkt op een electricien die een lamp komt vervangen en verwacht ik ieder moment een horde verpleegsters die hun ronde lopen...............
Eruit!
Na een zeer tamme zondag (niets, maar dan ook niets gebeurd), was het begin van de werkweek gelukkig iets turbulenter. Het was weer een komen en gaan van verpleegsters ("all is nolmal"), voedingsassistentes ("menu for tomorrow?"), schoonmaaksters (in 3en) en artsen. Die laatste kwam vertellen dat vandaag de hechtingen er uit mochten. Dat was mooi, want dat zou betekenen dat ook het huisarrest verleden tijd zou zijn. Ron voelt zich weer wat beter en zou graag ook eens buiten de tuin gaan kijken. Later zou blijken dat iedere arts hier zijn eigen beleid voert en dat het af en toe wat overredingskracht kost om je zin te krijgen. Bovendien wordt er verwacht dat je een papier ondertekent dat je op eigen risico het pand verlaat. Maar dat lijkt me logisch; dat is in Nederland niet veel anders. Een gedetailleerd verslag van onze belevenissen is te vinden op http://www.ronvos.nl
We hebben het vandaag niet al te lang gemaakt. Ten eerste konden we pas laat weg in verband met alle behandelingen en ten tweede houdt Ron het nog niet al te lang uit. Het was wel hier ons eerste gezamelijke uitje!
Zaterdag 20 augustus
Het is weer weekend en dus breken er weer een paar rustige dagen aan in het West Hill Hospital.
Aangezien Ron zijn bewegingsvrijheid beperkt blijft tot de, overigens zeer fraaie en grote tuin, besluit ik er eens in mijn eentje op uit te gaan. Ik ga met Matt, een Amerikaanse begeleider die inmiddels is afgelost door de broer van de patient, en dr. Nan (ja, weer…..) naar de “Great Wall”.
We besluiten om een van de taxi’s voor het ziekenhuis te gebruiken en dat betekent dus onderhandelen over de prijs (zie eerdere verslagen). We besluiten het hard te spelen en al snel blijkt dat we dat dus niet kunnen…….. We worden het eens op 500 Yuan (ong. 45 euro), wat ook de vraagprijs was. Voor dat geld blijft de chauffeur overal op ons wachten (deze keer echt!), betaalt hij de tol en de parking. Kortom: een privé chauffeur voor de hele dag voor weinig. Voor dat geld kom je in Nederland misschien net van Heemskerk naar Beverwijk.
De chauffeur blijkt een aardige vent te zijn die honderduit praat…..in het Chinees. Nu blijkt het voordeel van het gezelschap van onze Chinese vriendin. Met haar toch nog wel zeer beperkte Engelse woordenschat kan ze het een en ander vertalen.
De taxi zelf is een Chinese Daihatsu Charade met beperkte been- en hoofdruimte, maar met airco.
Onderweg is het genieten geblazen van de scenery. We rijden langs de buitenrand van Beijing, passeren het zomerpaleis (het voormalige buitenverblijf van de Chinese keizers) en hebben steeds op de achtergrond de bergen zichtbaar. Ondertussen pakken we nog een file mee.
Na Beijing komen we steeds meer in de bergen te rijden, passeren we de Transsiberië-express en slalommen we ons een weg naar boven.
Vlak bij Badaling, het meest toeristische maar ook meest spectaculaire deel van de muur naar het schijnt, komen we op een weg met 2 rijbanen waar 3 of soms 4 rijen auto’s zich een plaats toe-eigenen.
Nu wat gewring kunnen we parkeren. Het is wel heel toeristisch met kraampjes overal waar je kijkt. Je wordt continu toegeroepen om maar wat te kopen. De chauffeur loopt nog even met ons mee om de ingang te wijzen, waarna hij verdwijnt. Wij kopen een kaartje en zetten onze eerste schreden op de muur. Er zullen nog heel wat traptreden volgen vandaag…………
Wat een machtig gezicht! Onvoorstelbaar dat dit bouwwerk zich uitstrekt over een lengte van meer dan 6000 km. Ook de hoogteverschillen zijn enorm; bovendien is het vandaag een zonnige dag met temperaturen rond de 30 gr. Dat is dus zweten geblazen. Regelmatig stoppen we om foto’s te maken en van het uitzicht te genieten;-)
Het is wel erg druk, maar dat is het risico als je op een zaterdag gaat. Uiteindelijk bereiken we het hoogste punt van dit, prachtig gerestaureerde deel van de muur. We besluiten de terugreis met de “cable car” te doen.
Terug op de begane grond staat onze chauffeur al op ons te wachten en gaan we terug naar de stad. Daar besluiten we wat te gaan eten en we worden netjes bij een Mac gedropt. Daarna terug naar het ziekenhuis voor een verfrissende douche. Ron en Colinda zijn dan nog aan het wandelen in de tuin.
’s Avonds is het rustig. Er zijn inmiddels wat bekenden naar huis vertrokken en wat nieuwe mensen aangekomen. Nog niet zoveel contact mee gehad, dus we hebben bier over.
Uiteindelijk nog wel tot laat zitten kletsen met Tony, een Griekse begeleider en Tanay, een Turkse SMA patiente, die er allebei een klein beetje doorheen zaten.
Vrijdag
Ik zou zweren dat ik de wekker nog maar net had gezet............. De nachten duren steeds korter, dat is op zich een goed teken.......denk ik.
Om kwart voor 8 bij Ron en Colinda die in vol ornaat zitten af te wachten op de dingen die komen gaan. Om 8.00 uur komt dr. Pain die op de voor hem kenmerkende wijze totaal onbegrijpelijke zinnen uitslaat waaruit wij toch begrijpen dat we mee mogen. Hij heeft een hoed op: dat zou betekenen dat we dus toch niet in dit ziekenhuis moeten zijn voor die andere mysterieuze dokter. Dat klopt inderdaad. Van de andere aanwezige arts begrijpen we dat het gaat om een arts in alternatieve geneeswijzen waarover zij zeer goede dingen hebben gehoord. Hierop maak ik uit dat Ron en een andere patient die ook mee is de eersten zijn die deze arts gaan bezoeken. Uit het gedrag van onze begeleiders blijkt ook wel een beetje dat het voor hun wat onwennig is.
Na wat gedoe dankzij de organisatorische wanorde die hier toch wel een beetje heerst (het blijft tenslotte toch communistisch China) gaan we dan toch op weg met het busje van het ziekenhuis. En prompt belanden we in de spits van Beijing. De reis duurt daarom zeker een uur. Best leuk als je een chinees met wagenziekte naast je hebt zitten.
Het artsen bezoek is een heel avontuur op zich. Een uitgebreid verslag is te vinden op http://www.ronvos.nl
Verder kan ik melden dat Ron zich heel wat beter voelt. Na wat medicijnen voor de nacht zijn koorts, hoofdpijn en algehele malaise verdwenen. Hij begint weer een beetje te geinen en ik moet ernstig vrezen voor mijn positie als leukste man van de kamer............
Hij zou ook wel weer een beetje buiten willen gaan rondlopen. Na navraag bij de nurse van dienst blijkt dat daarvoor minimaal de goedkeuring van de arts voor nodig is en dat hij niet verder mag dan de tuin van het ziekenhuis totdat de hechtingen zijn verwijderd. Met andere woorden: he's grounded! Maar goed, we gaan er vanuit dat er nog genoeg tijd overblijft om wat dingen met elkaar te gaan bezichtigen. Bovendien moeten we volgende week maar een beetje gaan zeuren. Wie weet wat we voor elkaar krijgen. Ik sta tenslotte inmiddels op goede voet met in ieder geval 1 van de artsen;-)
Het weekend staat weer voor de deur en dat betekent dus rust in de tent
Donderdag
Vandaag een beetje een beetje een offday voor Ron: veel hoofdpijn en behoorlijk gammel. Bovendien stond hem er het een en ander aan therapie te wachten. Zie ook Ron's site voor een zeer plastisch eyewitness report van de hand van Colinda.
Om Ron wat te laten rusten zijn Colinda en ik er maar weer eens met de taxi op uitgetrokken. We wisten tenslotte na gisteren precies hoe het werkt. Het begint met het afwimpelen van de illegale chauffeurs (zonder meter), met wie je moet onderhandelen met de prijs, waarna je waarschijnlijk alsnog opgelicht wordt. Vervolgens het vinden van een echte taxi, wat niet meevalt in deze contreien. We zitten op het randje van Beijing en de meeste taxi's zijn te vinden in het centrum. We hadden geluk dat een taxi net een vrachtje had afgeleverd bij het ziekenhuis. We lieten ons adres, geschreven door een van de nurses, zien en we kregen een vragende blik en wat wanhopig klinkende Chinese zinnen toegeworpen. Na wat heen en weer gewijs en gepraat waarbij niemand elkaar echt begreep, konden we toch instappen. Bij de eerste de beste achteloze voorbijganger werd gestopt en zo te zien de weg gevraagd. Hoofdschuddend stapte de chaffeur weer in en we vervolgden onze weg. Vervolgens stopten we bij een collega taxi (een illegale!) en volgde er het zelfde tafereel. Echter met waarschijnlijk meer succes, want hij keek iets meer tevreden. We gingen er maar gevoegelijk van uit dat hij wist wat hij deed................
Na een tijdje van het uitzicht te hebben genoten, werd Colinda toch wat onrustig. "Ze zeiden dat het postkantoor maar 5 minuten rijden was......." Plotseling, midden op een stukje snelweg, stopt de chauffeur op de vluchtstrook. Hij begint weer druk te praten en te wijzen. Wij zien niets, op een betonnen muur links van de weg na. In de muur zit een opening. Een restant van wat ooit een afslag zou moeten worden. Er lag zelfs nog een restje asfalt. Het leek nergens naar te leiden. Er hing wel een bord, waar de chaffeur driftig naar bleef wijzen.
Zouden die Chinese tekens "postkantoor" betekenen? Aangezien de chauffeur geen aanstalten maakte om verder te rijden zijn we maar uitgestapt. Ondertussen gebaarde hij, naar wat leek dat hij zou blijven wachten. We rekenden af en hij reed weg. We hebben hem nooit meer terug gezien......................
Aangezien we nergens anders heen konden, zijn we het viaduct met identiteitscrisis ingelopen.
Wat schetste onze verbazing? Aan het eind van de tunnel was niet alleen licht, maar ook een vervallen houten gebouw met daarvoor een poort waar we de woorden "China Post" konden ontwaren. Met het pakketje van Ester uit Nederland (2 weken eerder verzonden en door de douane open gemaakt) onder Colinda's arm konden we terugreis aanvaarden.
We besloten te gaan lopen om wat meer van de omgeving te kunnen zien. Erg gevarieerd: van Hoogovens tegen de bergen tot een winkelstraat met luxere winkels dan we tot nu toe gewend waren. Later kwamen we nog een groente- en fruitmarkt tegen. Een kleine kilometer lang alleen maar kraampjes met veel voor ons vreemde waar. Een zeer schilderachtig tafereel. Hadden we met de taxi zeer zeker gemist.
Uiteindelijk zijn we helemaal naar het ziekenhuis teruggelopen, wat ons een uurtje heeft gekost. Onderweg raken we steeds meer bedreven in het oversteken. In het begin heeft dit nog het meest weg van een kamikaze actie, aangezien geen enkele medeweggebruiker ontzag heeft voor voetgangers m/v.
Terug in het ziekenhuis blijkt dat Ron weinig heeft kunnen rusten, aangezien er regelmatig mensen in de kamer kwamen. Echt veel opgeknapt is hij dus nog niet.
's Avonds ben ik er nog zonder Colinda op uit getrokken. Het eerste plan was om samen met een Griekse patiente en haar begeleider, een Amerikaan en een van de artsen in opleiding naar een Grieks restaurant te gaan en een afzakkertje te halen in het Hardrock Cafe. Iemand had echter opgevangen dat de poort en de deuren van het ziekenhuis al om 22.00 zouden sluiten. Dat zouden we dus niet allemaal redden aangezien een enkele reis naar centrum al een uur in beslag zou nemen. Om niet het risico te lopen de nacht buiten te moeten doorbrengen, werd besloten om alleen het Hardrock Cafe aan te doen. Zeer geslaagde avond uiteindelijk.
Prachtig cafe met life music en lekkere cheeseburgers. Publiek was wel wat tammer dan we hier gewend zijn.
Er waren maar ong. 8 mensen aan het dansen. Dat waren wij en nog enkele durfals................
Gesterkt in het vertrouwen binnen te komen door de aanwezigheid van een arts uit het ziekenhuis, gingen we terug. Het ziekenhuis had om 24.00 nog alle deuren vrolijk open. Geen portier te zien.
Na nog een afzakkertje terug naar het hotel en wederom met de nodige moeite naar binnen (je zou denken dat ze me nu wel een keer kennen?). Wekker gezet om erg vroeg, omdat Ron om 08.00 uur bij een arts moet zijn. Hoe of wat weten we verder niet. Truste.
1 Week voorbij (2)
Het is gedaan met het rusten! Ron moest al vroeg aan de bak. Verbandwissel, acupunctuur, spraakles en vanmiddag nog massage. Op dit moment, net voor de middag bij ons, ligt hij bij te komen. Hij voelt zich al wel een stuk beter dan de afgelopen dagen! En hij ziet er ook goed uit, maar dat komt misschien ook door z'n kapsel...............
Colinda en ik wagen vanmiddag de stap om met de taxi wat verder op te gaan kijken. Beetje shoppen. We hebben een handig kaartje gekregen waar een aantal handige adressen op staan in het Chinees. Zo ook het adres van het ziekenhuis; komen we weer terug ook!
1 Week voorbij
Een berichtje zonder woorden...................................
Eindelijk regen.......
......maar dan wel de hele dag!?
We kunnen nu veel verder kijken dan de 1-2 kilometer van de afgelopen week en we hebben voor het eerst wolken gezien. Ook blijkt dat we tegen een heel erg mooi berggebied aan zitten. Nog niet eerder gezien. Qua temperatuur is het ook een stuk beter uit te houden: 23 graden, met een frisse bries. Bijna nederlandse omstandigheden. En de chinezen maar klagen dat het zo koud is........
Vandaag een rustdag. Moest van de dokter. Heb ik me dan ook maar aangehouden. Weinig gedaan en zelfs een beetje geslapen.
Ron heeft het grootste deel van de dag geslapen.
Morgen maar weer eens een beetje naar buiten. De enige regelmatige uitstapjes zijn de loopjes naar mijn hotel. Dat is ong. 50 meter lopen. Het enige spannende daaraan is of de deur wel of niet op slot zit. Vannacht dus weer wel...... Zo'n mooi kabelfietsslot. En deze keer werd er zelfs na 2x bellen niet opengedaan. Zou ik dan nu echt te laat zijn? Weer terug naar de nurses station. Na een telefoontje toch nog binnengelaten. Ging niet van harte, dus ik houd mijn hart vast voor vanavond............ Misschien vast een ander bed regelen?
Ik heb van verschillende kanten gehoord dat onze updates soms wat aan de late kant zijn, maar dat heeft ook een beetje te maken met het tijdsverschil (+ 6 uur). Het doet wel goed om te zien dat er zoveel reacties, mailtjes, etc. onze kant opkomen. We kunnen hier vandaan onmogelijk iedereen persoonlijk bedanken, maar het wordt erg gewaardeerd!
De langste dag...........
Vannacht niet zo best geslapen. Of dat nou door de muggen kwam, of het lawaai van de vogels buiten (echt oorverdovend!), dat laten we maar even in het midden. Maar goed, dank zij de MP3 speler de nacht toch nog redelijk doorgekomen.Vandaag stond uiteraard alles in het teken van de operatie. Het was sowieso een stuk drukker in het ziekenhuis vergeleken met de uitgestorven gangen van het weekend.Na wat voorbereidingen voor de operatie (nog van die fijne ouderwetse butterfly naalden en glazen flessen met infusievloeistof), restte ons niets anders dan wachten. De een na de ander zagen we gaan en komen van de operatie-afdeling. Het geheel liep nogal uit en Ron was pas om 13.00 aan de beurt. Het wachten tot hij klaar was duurde nog veel langer, maar de grijns vanuit de rolstoel maakte alles goed!Terug op de kamer direct in bed en aan de monitor. Onbekend merk (Chinees waarschijnlijk?) die er na 2 uur ook spontaan mee stopte............ Lag gelukkig aan de monitor....... Of zoals de Chinese zusters zeggen: "all is nolmal".Maar goed, iedereen (hier en thuis) is behoorlijk opgelucht. Nu een paar dagen rustig aan om de gevolgen van de operatie (hoofdpijn, koorts) te laten verdwijnen. daarna kan het revalidatieprogramma beginnen.Morgen schijnt er in de communityroom een feest te zijn. Omdat een Belgisch stel weer naar huis gaat en omdat het dinsdag is. Er schijnt ook Amerikaanse whiskey te zijn (Amerikaanse whiskey is met een "e" en Schotse whisky zonder) en Cubaanse rum. Het schijnt verplicht te zijn om aanwezig te zijn. Tsja........Nu nog een oplossing voor die rotmuggen!
Zondag
Vandaag eigenlijk maar 1 ding te melden: de operatie zal morgen om 12.00 plaatsvinden!
Dat kwam voor ons als een complete verrassing. Ineens stond er een stel verpleegkundigen in de kamer (dat gebeurt overigens wel vaker) met een echte ziekenhuispyama voor Ron.
In steenkolenengels werd vervolgens de procedure uitgelegd. Later kregen we nog een zogenaamd "informed consent" formulier om in te vullen. Hierin worden alle evt. complicaties en het verloop van het hele gebeuren vermeld en daar mag je dan je handtekening onder zetten.
Ook werd de komst van de "barber" aangekondigd. Op de mededeling dat we dat zelf zouden doen, werd ontkennend gereageerd. Het moest toch echt door de plaatselijke kapper worden gedaan. Zoals ik al eerder schreef, is voor iedere Chinees wel een baantje verzonnen, zo ook hiervoor. Stiekem hebben we toch al een voorschotje genomen.
Overigens is de verbondenheid tussen de patienten en begeleiders hier groot. Iedereen is erg belangstellend.
Maar goed: het is zover, datgene waarvoor we hier zijn gaat nu echt beginnen!
Zaterdag
Vrijdagavond wat later teruggegaan richting mijn kamer. Bij het hotel aangekomen kwam ik er achter dat er een groot hangslot op de buitendeur zat. Binnen zag het er uitgestorven uit, dus maar terug naar de zusterpost. Onderweg een diepe plas die ik niet zag en visioenen van 2 personen in een 1-persoons bed bij 25 gr. De dienstdoende nurse pleegde een telefoontje en ik kon weer terug. Bij het hotel was inmiddels de deur weer open en de nachtportier (-es) wees me nog even fijntjes op de bel rechts van de deur......... Xiexie!
De weekends zijn hier erg rustig. Weinig personeel/artsen gezien. Het bleef bij 1x temperaturen. 's Middags ben ik met Colinda op stap geweest; een beetje de buurt verkend en wat boodschappen gedaan. Ook weer een hele ervaring. De buurt dan; aan Colinda raak ik al aardig gewend;-) Het is wel erg warm om buiten iets te doen. We hebben een uur of 2 rustig gewandeld en kwamen druipend van het zweet weer terug. Van alles gezien: flats/hotels in aanbouw (voor OS 2008?), chaotisch verkeer, grote armoede, markten, 50 m van het ziekenhuis een grote kazerne compleet met zwaarbewapende en stijf in de houding staande militairen. Heb ik nog geen foto van durven te maken, dat schijnt erg gevoelig te liggen hier. Zelfs hier in het ziekenhuis hangen posters met waarschuwingen om dat vooral niet te doen, want anders............... De poort van de kazerne is nog compleet in sovjet stijl compleet met rode ster.
Bijna op elke hoek zit een fietsenmaker. Die heeft dan meestal een karretje afgeladen met binnen/buitenbanden, remkabels, etc. Ik heb overigens grote bewondering voor de Chinezen die zich hier op de fiets durven te wagen (heel veel overigens). Als fietser en zeker als voetganger ben je vogelvrij. Zebrapaden dienen hier als schietschijf. En een trottoir is een prima plaats om in te halen.Na een tip van 1 van de Amerikanen krijgen we nu bij elke maaltijd 2 grote flessen (Chinees) bier. Staat niet op de kaart, maar niet geschoten is geen bier.............Overigens zijn de 4 flessen van gisteren al weer op: het was gisteravond erg gezellig in de community room. Ook nog Chinese liquor (54%) geproefd. Mijn omschrijving: "it tastes like jet fuel" werd alom met instemming begroet. Zondag uitslapen dus.
Die taxi viel dus tegen...... Dat was gewoon dus een busje van het type Hyundai (maar dan chinees), met achterin aan 1 kant een brancard (met patient) en aan de andere kant een harde bank. Gelukkig zat de klep goed dicht en werkte de airco.....
Zoals al eerder gemeld is het verkeer hier echt wildwest. Veel toeteren en zonder richting aangeven van rijbaan wisselen (zonder voor ons simpele westerlingen verklaarbare redenen). Onderweg was wel van alles te zien: van de meest vieze krottenwijken direct aan de straat, tot de meest luxueuze restaurants en winkels. En dit alles vlak naast elkaar. In het ziekenhuis moesten we nog best lang wachten tot we aan de beurt waren (dan lijkt het weer net Nederland). Maar, zoals jullie kunnen lezen in het dagboek van Ron, toen was het allemaal redelijk snel achter de rug. Dit tot opluchting van iedereen en Ron in het bijzonder. Terugreis: zie heenreis. Had ik het al over het eten gehad? Dat is niet verkeerd. Elke ochtend na het ontbijt moet je bestellen voor de volgende dag (ontbijt, lunch en diner). Er zijn westerse en chinese gerechten. Niet allemaal even lekker, maar de soep van vanmiddag spande toch echt de kroon. Na wat vertaalwerk bleek dat het trilzwamsoep was....... Even ter verduidelijking: http://www.mykoweb.com/CAF/species/Tremella_mesenterica.html
De jetlag lijkt mee te vallen. Slapen is een uitdaging op het plankharde bed. Ik slaap in het hotel van het ziekenhuis zelf: The Workers Sanatorium. Niet heel luxe, maar het is toch alleen voor 's nachts. Er staat wel een televisie met zo'n 50 (Chinese) zenders. Daar zitten misschien wel wat dubbele bij......... Veel foute spelshows, oorlogsfilms, TellSell (nagesynchroniseerd in het Chinees!), slowmotion vechtfilms en 1 engelstalige nieuwszender (CCTV). Het personeel van het hotel spreekt, in tegenstelling tot die in het ziekenhuis, totaal geen Engels. Mijn vertaalboekje heeft al meerdere keren zijn nut bewezen. Inmiddels ook kennis gemaakt met lotgenoten in de community room. O.a. Amerikanen, Turken, Grieken, Belgen en een Japanner. Vooral 's avonds is het daar behoorlijk druk, maar dat kan ook liggen aan de flessen bier die dan tevoorschijn komen. Best te drinken, dat Chinese spul. In de community room staan ook een viertal PC's met internetverbinding. En zelfs in de kamer van Ron ligt een netwerkkabel! Wireless internetten is helaas nog niet gelukt. Maar dat gaat hopelijk met de plaatselijke engineer ook nog wel lukken. Inmiddels ook al een keer met Colinda op stap geweest. Dat wil zeggen: even naar de supermarkt . Daar loopt meer personeel rond dan klanten. Op de stoep voor de ingang is een drukke handel in groenten en fruit. Binnen is van alles te vinden. Teksten op de verpakkingen zijn wat lastig te ontcijferen, maar bij het vlees is het niet lastig te zien wat er aangeboden wordt: gebraden kippenpoot (de klauw dan!), slang en andere inheemse diersoorten. Gelukkig hebben ze ook bier en Chipito's (van Lay's).Het is een bijzondere ervaring om hier op straat rond te lopen. Een totaal andere wereld. Ik zal binnenkort wat foto's laten zien.Vandaag heeft Ron weer wat onderzoeken gehad: longfunctie, EMG. Vanmiddag om 16.30 gaan we met de taxi naar een ander ziekenhuis voor de MRI.
We zijn er...........
Het is 10 augustus 22.00 uur Beijing tijd als ik dit schrijf. Uitpuffend na een toch wel "volle" dag......In het kort: afscheid thuis, de helft van het geplande vervoer naar Schiphol is er niet, iedereen behalve de dame van de incheckbalie is op de hoogte van de (extra) bagage-afspraken, dus veel heen en weer gebel en geloop, gelukkig waren de plaatsen al wel gereserveerd, bij het raam, dus toch nog op het laatste moment veranderd, beetje schuiven in het vliegtuig en we zitten, met z'n 3en in het middenpad......... De vlucht zelf ging redelijk soepel op wat huilende kinderen na die volgens 1 van mijn collega's alleen op de terugreis zouden voorkomen...... Voor het grootste deel 's nachts gevlogen en dus weinig geslapen.Een prachtige landing al zeg ik het zelf. En dan: Beijing. 27 graden celsius maar wel met een luchtvochtigheid van 100%. Dat komt wel even aan. Vervolgens met z'n velen in een bus waar de luchtvochtigheid blijkbaar nog hoger kan. Natuurlijk nog even bij de douane 2 koffers open om te kijken wat al die flessen bijzondere vloeistof toch zijn (sondevoeding, maar leg dat maar eens uit).We werden opgewacht door 2 chauffeurs van het ziekenhuis en de daarop volgende rit levert stof genoeg voor een apart stukje. Een waar mekka voor degenen die van invoegen, links/rechts inhalen, uitvoegen houden;-)Eerste indruk van het ziekenhuis: oud. De ontvangst is hartelijk. Het personeel is erg vriendelijk. Ron heeft de eerste onderzoeken al achter z'n kiezen. Morgen volgen er nog meer..........
Eindelijk onderweg
Ze zijn onderweg.... Het vliegtuig vertrok op tijd na wat kleine strubbelingen inzake de hoeveelheid bagage zijn ze nu echt op weg.
Op naar Peking!
Dit is het laatste berichtje hier dat ik in Heemskerk schrijf. De volgende keer dat jullie iets van mij vernemen zullen we in Beijing zitten. Dat blijft toch een heel raar idee....
Morgenavond om 20.00 uur vertrekken we vanaf Schiphol en 10 uur later zijn we in China.
Vandaag zijn we nog een dagje weg geweest met ons eigen gezin. Dagje Den Haag (Omniversum) is dan wel niet een echte vakantie, maar wel gezellig.
Nog 1 week
Het is van mijn kant wat stil geweest hier, maar ja zoveel was er niet te melden na het eerste bericht. Ik heb wel gemerkt dat er al gereageerd is: Bedankt allemaal voor de opbeurende berichtjes. Dat geldt natuurlijk ook voor de mensen die op andere manieren iets van zich hebben laten horen of laten merken dat er aan ons gedacht wordt.Even wat dienstmededelingen: - Ron heeft inmiddels een eigen domein: www.ronvos.nl
- Ik ben in China (naast dit weblog) via het volgende emailadres te bereiken: Dirk-JanVos@hotmail.com (jan en vos aan elkaar dus!)
Verder is het nu nog 8 nachtjes slapen voor het vertrek en van dit slapen komt de laatste tijd maar bar weinig...............................
