Donderdag
Vandaag een beetje een beetje een offday voor Ron: veel hoofdpijn en behoorlijk gammel. Bovendien stond hem er het een en ander aan therapie te wachten. Zie ook Ron's site voor een zeer plastisch eyewitness report van de hand van Colinda.Om Ron wat te laten rusten zijn Colinda en ik er maar weer eens met de taxi op uitgetrokken. We wisten tenslotte na gisteren precies hoe het werkt. Het begint met het afwimpelen van de illegale chauffeurs (zonder meter), met wie je moet onderhandelen met de prijs, waarna je waarschijnlijk alsnog opgelicht wordt. Vervolgens het vinden van een echte taxi, wat niet meevalt in deze contreien. We zitten op het randje van Beijing en de meeste taxi's zijn te vinden in het centrum. We hadden geluk dat een taxi net een vrachtje had afgeleverd bij het ziekenhuis. We lieten ons adres, geschreven door een van de nurses, zien en we kregen een vragende blik en wat wanhopig klinkende Chinese zinnen toegeworpen. Na wat heen en weer gewijs en gepraat waarbij niemand elkaar echt begreep, konden we toch instappen. Bij de eerste de beste achteloze voorbijganger werd gestopt en zo te zien de weg gevraagd. Hoofdschuddend stapte de chaffeur weer in en we vervolgden onze weg. Vervolgens stopten we bij een collega taxi (een illegale!) en volgde er het zelfde tafereel. Echter met waarschijnlijk meer succes, want hij keek iets meer tevreden. We gingen er maar gevoegelijk van uit dat hij wist wat hij deed................
Na een tijdje van het uitzicht te hebben genoten, werd Colinda toch wat onrustig. "Ze zeiden dat het postkantoor maar 5 minuten rijden was......." Plotseling, midden op een stukje snelweg, stopt de chauffeur op de vluchtstrook. Hij begint weer druk te praten en te wijzen. Wij zien niets, op een betonnen muur links van de weg na. In de muur zit een opening. Een restant van wat ooit een afslag zou moeten worden. Er lag zelfs nog een restje asfalt. Het leek nergens naar te leiden. Er hing wel een bord, waar de chaffeur driftig naar bleef wijzen.
Zouden die Chinese tekens "postkantoor" betekenen? Aangezien de chauffeur geen aanstalten maakte om verder te rijden zijn we maar uitgestapt. Ondertussen gebaarde hij, naar wat leek dat hij zou blijven wachten. We rekenden af en hij reed weg. We hebben hem nooit meer terug gezien......................
Aangezien we nergens anders heen konden, zijn we het viaduct met identiteitscrisis ingelopen.
Wat schetste onze verbazing? Aan het eind van de tunnel was niet alleen licht, maar ook een vervallen houten gebouw met daarvoor een poort waar we de woorden "China Post" konden ontwaren. Met het pakketje van Ester uit Nederland (2 weken eerder verzonden en door de douane open gemaakt) onder Colinda's arm konden we terugreis aanvaarden.
We besloten te gaan lopen om wat meer van de omgeving te kunnen zien. Erg gevarieerd: van Hoogovens tegen de bergen tot een winkelstraat met luxere winkels dan we tot nu toe gewend waren. Later kwamen we nog een groente- en fruitmarkt tegen. Een kleine kilometer lang alleen maar kraampjes met veel voor ons vreemde waar. Een zeer schilderachtig tafereel. Hadden we met de taxi zeer zeker gemist.
Uiteindelijk zijn we helemaal naar het ziekenhuis teruggelopen, wat ons een uurtje heeft gekost. Onderweg raken we steeds meer bedreven in het oversteken. In het begin heeft dit nog het meest weg van een kamikaze actie, aangezien geen enkele medeweggebruiker ontzag heeft voor voetgangers m/v.
Terug in het ziekenhuis blijkt dat Ron weinig heeft kunnen rusten, aangezien er regelmatig mensen in de kamer kwamen. Echt veel opgeknapt is hij dus nog niet.
's Avonds ben ik er nog zonder Colinda op uit getrokken. Het eerste plan was om samen met een Griekse patiente en haar begeleider, een Amerikaan en een van de artsen in opleiding naar een Grieks restaurant te gaan en een afzakkertje te halen in het Hardrock Cafe. Iemand had echter opgevangen dat de poort en de deuren van het ziekenhuis al om 22.00 zouden sluiten. Dat zouden we dus niet allemaal redden aangezien een enkele reis naar centrum al een uur in beslag zou nemen. Om niet het risico te lopen de nacht buiten te moeten doorbrengen, werd besloten om alleen het Hardrock Cafe aan te doen. Zeer geslaagde avond uiteindelijk.
Prachtig cafe met life music en lekkere cheeseburgers. Publiek was wel wat tammer dan we hier gewend zijn.
Er waren maar ong. 8 mensen aan het dansen. Dat waren wij en nog enkele durfals................
Gesterkt in het vertrouwen binnen te komen door de aanwezigheid van een arts uit het ziekenhuis, gingen we terug. Het ziekenhuis had om 24.00 nog alle deuren vrolijk open. Geen portier te zien.
Na nog een afzakkertje terug naar het hotel en wederom met de nodige moeite naar binnen (je zou denken dat ze me nu wel een keer kennen?). Wekker gezet om erg vroeg, omdat Ron om 08.00 uur bij een arts moet zijn. Hoe of wat weten we verder niet. Truste.
posted by Dirk-Jan Vos @ vrijdag, augustus 19, 2005
1 Comments:
Jij en dansen?????????
Daar wil ik een foto van zien!
Als ik die portier was geweest had je nu al een paar nachten buiten geslapen hoor ;)
XXX An
Een reactie plaatsen
<< Home